Kwiaty doniczkowe

Niewiele o wyglądzie, a dużo o potrzebach roślin

Adiantum właściwe

Posted by zojalitwin w dniu 23.01. 2012

©

©Adiantum capillus-veneris

Opis

Rodzina: Adiantaceae – adiantowate

Gatunków adiantum naliczono około dwieście, z tego w uprawie znajduje się kilkanaście. Wszystkie jednak cechuje delikatny wygląd i specyficzna budowa wierzchniej strony blaszki liściowej. Otóż jest ona pokryta brodawkami przy których utrzymuje się warstewka powietrza, co sprawia, że woda zbierająca się na liściach nie może się na nich utrzymywać. Stąd zresztą pochodzi ich nazwa bo z greckiego słowo adiantum tłumaczy się jako niezwilżalny lub nie podlegający zmoczeniu.

Liście u gatunku wyrastające z pełzającego kłącza są nieparzystopierzasto 2 lub 3-krotnie złożone. Same listki są delikatne w oglądzie, jasnozielone,  trójkątne, na szczycie wcinane przypominające wyglądem liście miłorzębu dwuklapowego. Długość całego liścia wynosi 20-30 cm i ma on charakterystyczną bardzo ciemną osadkę i ogonek.

 Zarodnie są owalnego kształtu na spodniej stronie zawiniętych brzegów listków.

W naszym kraju uprawiane na masową skalę są jeszcze następujące gatunki.

Adiantum hispidulum – adiantum szorstkie (owłosione). Gatunek pochodzą­cy z Australii i Nowej Zelandii; występuje także w Azji i Afryce. Sztywne ogonki liściowe, długości 30-40 cm. Listki ciemnozielone, wydłużone i wąskie. Lepiej znosi suche powietrze niż dwa pozostałe gatunki.

Adiantum raddianum (syn. A. cuneatum] – adiantum klinowate. Gatu­nek rosnący dziko w tropikalnych rejonach Ameryki Środkowej i Południowej. Dorastające do 50 cm długości liście złożone są z drobnych, wachlarzowatych li­stków zbiegających się klinowato w błyszczące, wiotkie ogonki. W uprawie znaj­duje się kilka odmian różniących się siłą wzrostu i pokrojem, a także zabarwie­niem młodych liści.

Adiantum tenerum – adiantum delikatne. Paproć występująca na Florydzie, Antylach oraz Ameryce Środkowej i Południowej. Czarne ogonki liściowe dora­stają do 30 cm długości. Liście kilkakrotnie pierzaste, nieco większe niż u po­przedniego gatunku.

Występowanie

Nasz gatunek występuje w zachodniej Azji, w południowej Europie, Afryce i w obydwu Amerykach.

Wysokość

W uprawie doniczkowej zwykle nie jest wyższy niż 30-40 cm lecz ma znaczną szerokość przeciętnie około 60 cm.

Stanowisko

Mimo iż rośnie w poszyciu lasów, ale nie jest rzadkością iż rośnie w szczelinach skał. Poza tym to roślina południa więc nawet w lasach jest tam widno. Dlatego roślinie należy zapewnić stanowiska jasne lecz nie narażone na bezpośrednie działanie słońca. Latem może to być parapet okna północnego i pośrednich północnych wystaw natomiast na okres zimy na stanowisku północnym może jej być już za ciemno. Lepiej będzie postawić ją za firanką okna wschodniego czy zachodniego lub do 2 metrów od okna południowego. Wybierając jej miejsce pamiętajmy że roślina nie toleruje przeciągów i niskich temperatur. Ma to znaczenie bo zimą wietrzyć pomieszczenia też trzeba, tym bardziej że nie znosi dymu tytoniowego jak i wyziewów z piecyków gazowych.

Wymagania i pielęgnacja

Wszystkie adiantum w warunkach mieszkania należą do roślin trudnych z uwagi na ich ogromne zapotrzebowanie na wilgoć w powietrzu, dlatego pokazowe egzemplarze można uzyskać tylko przy uprawie w tzw. oknach kwiatowych, paludariach czy terrariach. Do omówienia wybrałam gatunek średnio trudny. Optymalny zakres temperatur w okresie letnim wynosi 20-25°C w ciągu dnia i 18-20°C nocą, w zimie 18-20°C. Zatem sama temperatura nie jest problemem. Musimy jednak pamiętać iż im wyższa temperatura tym większe wymagania w stosunku do wilgotności powietrza. Latem można się wspierać wiecznie otwartym oknem lecz zimą będzie konieczna taca z wilgotnymi kamykami. By zaoszczędzić miejsca warto sadzić tę paproć w ceramicznych, nieszkliwionych doniczkach, które umieszczamy w dużo większej osłonce wypełnionej w 1/3 kamykami, a resztę torfem. Torf trzymamy na mokro. Parując podnosi wilgoć wokół rośliny. Przez zagłębioną w tym torfie ceramiczną doniczkę, bardzo wolno ale jednak przedostaje się też wilgoć do bryły korzeniowej. Adiantum musi mieć zawsze wilgotne podłoże. Wilgotne lecz nigdy nie mokre Nawet kilkugodzinne przesuszenie dolnej części bryły korzeniowej może być przyczyną zaschnięcia wszystkich liści, a dłuższe śmiercią rośliny. By obronić się przed zalaniem trzeba podłoże rozluźnić tak by każdy nadmiar wody szybko wyciekł. Ponieważ duża ilość torfu w kupowanym podłożu lubi się zbijać pod wpływem podlewania, a jak wiemy torf ma zdolność dużego gromadzenia wody w sobie. Oba te czynniki powodują, że w dolnej części bryły korzeniowej przy częstym dostarczaniu wody może braknąć powietrza bo wszystkie pory wypełni woda, stąd konieczność stosowania rozluźniaczy. Nie ważne który to będzie byle by był i to w ilości około 1/3 objętości ziemi. Zanim jednak przystąpimy do przesadzania powinniśmy wiedzieć, że adiantum nie bardzo lubi naruszania korzeni więc wykonujemy je kiedy jest to naprawdę konieczne. Dodatkowo do adiantum odnosi się maksyma iż doniczka nie może być za duża bo ona lubi małe doniczki. Często po przesadzeniu w zbyt dużą doniczkę roślina szybko marnieje. Jeśli przesadzaliśmy roślinę w podłoże gdzie były standardowe nawozy to nawożenie rozpoczynamy po około 2 miesiącach od przesadzenia lub od razu jeśli przynieśliśmy roślinę z kwiaciarni. Jak większość paproci, adiantum nie toleruje nadmiaru soli w glebie(nawóz to sól określonego kwasu) dlatego woli nawozy o naturalnym pochodzeniu. Kiedy nie możemy takich dostać nawozimy raz w tygodniu ale ½ dawki. Naukowcy podpatrzyli iż roślina dobrze reaguje jeśli co jakiś czas dostanie nawóz o podwyższonej ilości fosforu i potasu. Jeśli mamy w domu zarówno nawóz do roślin zielonych jak również do roślin kwitnących warto co trzecie podlewanie zastosować ten do roślin kwitnących.

Na koniec uwaga dla tych co lubią zasuszać rośliny. Gdyby nam się tak zdarzyło że liście z braku wody by zaschły to należy je przyciąć blisko ziemi. Doniczkę wstawiamy do wiadra z letnią wodą i czekamy aż przestaną się pojawiać bąbelki powietrza. Roślinę wyjmujemy i stawiamy do odsączenia. Potem wstawiamy w podziurkowany worek foliowy i stawiamy w miejscu ciepłym lecz bez udziału słońca. Jeśli ta susza nie trwała zbyt długo to dość szybko powinny pojawić się zaczątki nowych liści.

  Nie zdziwmy się lecz młode listki u tego gatunku wyglądają nieco inaczej.

I jeszcze jedna uwaga. Ten gatunek adiantum występuje na wapiennych podłożach więc jako jedna z niewielu paproci nie będzie grymasić na kranówkę. Starajmy się jednak podlewać odstaną wodą bo uleci wówczas cały chlor.

Mrozoodporność

Temperatura nigdy nie powinna spaść poniżej 10 0C.

Rozmnażanie

Podstawowym sposobem jest wysiew zarodników.

 Na amatorską skalę w czasie przesadzania (luty, marzec) można rośliny podzielić. Używamy do tego ostrego, długiego noża. Rośliny po podziale należy zabezpieczyć, czyli włożyć do podziurkowanego worka foliowego by utrzymać zwiększone ciepło i wilgoć powietrza. Przecinając korzenie nigdy tak naprawdę nie wiemy ile korzeni z danej części nadziemnej jest w bryle, a ile tylko fragmentów z drugiej części. Zapewniając roślinie szklarniowe warunki pozwalamy na odbudowę utraconych korzeni. Inaczej dość często taki podział nam się nie chce przyjąć bo roślina nie ma czym wyżywić góry.

Choroby i szkodniki

Listki podsychają i brunatnieją na brzegach.

Za mało wody. Podlej i zraszaj. Przyczyną podsychania mogą też być spaliny gazu, dym tytoniowy, zbyt mała wilgotność powietrza, albo narażenia jej na przeciągi.

Wszystkie listki zasychają i opadają.

Zbyt sucho. Zetnij roślinę, podlej i spryskuj codziennie do pojawienia się nowych liści.

Liście rzadkie i wiotkie w lecie.

Wymaga dokarmiania.

Liście blade.

Zbyt intensywne oświetlenie. Przenieś na nieco ciemniejsze stanowisko.

Liście zwijają się, ale nie podsychają.

Zbyt zimno i wilgotno. Przenieś w miejsce cieplejsze; wstrzymaj podlewanie lub jeśli ziemia jest zbyt mokra przesadź do świeżej ziemi, usuwając tej starej mokrej ile zdołasz bez uszkadzania korzeni.

Czasem nasze adiantum zaczyna marnieć bez wyraźnej przyczyny. Powodem może być zainfekowanie korzeni mączakiem długoszczeciniastym. Niestety w obrocie detalicznym nie ma dostępnego preparatu który radziłby sobie z problemem. Niemniej jest to zawsze nasza wina bo pojawia się on w odpowiedzi na błędy w podlewaniu.

Zastosowanie

Ponieważ roślina ma przewieszające się liście więc dobrze będzie wyglądała w wiszących doniczkach. Ponieważ pod sufitem jest zawsze znacznie cieplej i mniej wilgotno więc należy tak przedłużyć zawieszenie by roślina wisiała jak najniżej.

 Możemy także wykorzystać nasze rozrośnięte adiantum do dekorowania bukietów. Zdjęcie to tylko przykład,  iż nawet piwonie ładnie wyglądają z listami adiantum.

Przypisy


Wykorzystano zdjęcia z następujących stron:

Podział – http://www.gardeninginfozone.com/how-to-propagate-indoor-ferns

Bukiet – http://blog.bowstreetflowers.com/2011_06_01_archive.html

Liść – https://www.sciencephoto.com/media/93320/enlarge

Młode liście – http://www.flickr.com/photos/31242653@N04/5790776948/in/faves-polylepis/lightbox/

Adiantum capillus-veneris – http://www.flickr.com/photos/artemgon/3933969736/

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

 
%d blogerów lubi to: