Kwiaty doniczkowe

Niewiele o wyglądzie, a dużo o potrzebach roślin

Posts Tagged ‘Filodendron’

Filodendron

Posted by zojalitwin w dniu 25.02. 2011

©

©Philodendron

 

Opis

Rodzina: Araceae – obrazkowate

Dotychczas opisano około 500 gatunków w obrębie tego rodzaju. Pocho­dzą one z tropikalnych dżungli Meksyku, Ameryki Środkowej, Peru i Brazylii. Są to rośliny krzewiaste lub pnącza o liściach zielonych, czasem aksamitnych lub biało cętkowanych, przybierających różne kształty. Są to rośliny jednopienne czyli na jednym osobniku są zarówno kwiaty żeńskie jak i męskie. Kwiaty zebrane w grube kolby ukryte są w pochwach kwiatostanowych (Takie okrycia kwiatostanów botanicy nazywają ‚spatha’), niejednokrotnie pięknie zabarwionych. W miejscu skaleczenia rośliny wydzielają gęsty, ciągnący się w formie nitek sok (tym między innymi różnią się od monster). Większość gatunków stosowanych do dekoracji wnętrz, dobrze znosi warunki mieszkaniowe. Jednakże wszystkie gatunki nie tolerują bezpośredniego, intensywnego światła słonecznego, lubią natomiast miejsca o wysokiej wilgotności powietrza. Z uwagi na co roku zwiększającą się liczbę ga­tunków dostępnych w naszym kraju króciutko opiszę także te mniej popularne.

Philodendron scandens (syn. Philodendron oxycardium ) – filodendron pnący (sercolistny) jest najpopularniejszy i najłatwiejszy do uprawy. Pochodzi z Jamajki i był znany w Europie już w 1793 roku. Jego liście odznaczają się pięknym kształtem i barwą. Są sercowate, ciemnozielone (młode z odcieniem brązowym) i raczej miękkie, często z jedwabistym połyskiem. Przeciętnie mają długość 8-10 cm, w bardzo dobrych warunkach osiągają nawet 20 cm. Są one regularnie, lecz dość rzadko rozmieszczone na pędach co w zależności od sposobu uprawy stanowi wadę lub zaletę. Pędy mogą osiągnąć w sprzyjających warunkach długość ponad 10 m, a rosną szybko, łatwo więc uzyskać dużą masę zieleni. Mimo że wydaje korzenie czepne, trzeba go przywiązywać do podpór. Jeżeli chcemy go zastosować jako roślinę zwisającą, należy go umieścić wysoko, gdyż jego pędy szybko dosięgną podłogi.

Philodendron bipinnatifidum (P. selloum) – filodendron podwójniepierzasty. Pochodzi z Brazylii. Pień ma zgrubiały, a duże, głęboko powcinane, pokryte z obu stron włoskami liście osadzone są na długich ogonkach. Gatunek ten w uprawie ama­torskiej najczęściej rozmnażamy przez oddzielanie odrostów korzeniowych. Najlepiej robić to wiosną. Sadzonkę umieszczamy w wilgotnym podłożu, przykrywamy folią i zapew­niamy temperaturę około 24°C.

Philodendron elegans – filodendron wytworny. Cechuje się głęboko wcinanymi liśćmi długości 70 cm i szerokości 30-50 cm, osadzonymi na przeszło półmetrowych ogonkach. Jest piękną, mało wymagającą rośliną.

Philodendron elongatum (syn. P. hastatum ). Liście ma strzałkowate, długości 40 cm, zielone i błyszczące.

Philodendron erubescens – filodendron czerwieniejący. Ma liście od podłużnie owalnych do sercowatych, błyszczące, zielone, od spodu czerwona­we. Kolba kremowobiała, otoczona czerwoną pochwą. Korzenie powietrzne również wyglądają dekoracyjnie.

Philodendron gloriosum. Jest to pnącze o bardzo dużych (długości 40 cm i szerokości 30 cm) liściach sercowatych, aksamitnych o zielonkawo-oliwkowej barwie. Ma kolorowe nerwy na liściach. Środkowe nerwy liścia są szerokie, zabarwione kremowo, zewnętrzne zaś białe.

Philodendron ilsemannii hort. Chyba jest najbardziej dekoracyjnym gatunkiem z uwagi na ubarwienie liści. Są długie bo osiągają 40 cm długości i 15 cm szerokości, sercowate z zaostrzonym końcem i po­kryte białosrebrzystymi plamami na górnej stronie. Jest to roślina wytrzy­mała i łatwa w uprawie.

Philodendron leichtlinii. Ma zielone, ja­jowatego kształtu liście z otworami w środku blaszki.

Philodendron melanochrysum – filodendron ciemnozłoty. Jest trudnym w hodowli domowej gatunkiem, bo jego minimalna temperatura uprawy wynosi 20 0C. Pochodzi z Kolumbii. Pędy cienkie oraz długie, sercowate i specyficznie bo prostopadle do pędu osa­dzone liście. Są one oliwkowozielone, aksamit­ne, od spodu jaśniejsze, o nerwach ja­snozielonych. Młode liście są brązowe, błyszczące i skórzaste.

Philodendron pedatum (syn. P. laciniatum ) – filodendron po­strzępiony. Jest gatunkiem bardzo wytrzymałym. Liście 5-cio klapowe, ciemnozielone. Jednak w uprawie pojawiają się przede wszystkim odmia­ny o czerwonym zabarwieniu łodyg i ogonków liściowych. Ozdobne są również licznie występujące korzenie powietrzne.

Philodendron sagittifolium – filodendron strzałkolistny. Bardzo trwały i wytrzymały gatunek. Dość długo za­chowuje krzaczasty pokrój gdyż jego ogonki liściowe sterczą do góry, a liście usta­wione są do nich pod kątem 45°. Same liście są szerokie, strzałkowate, zielone. Rośnie wolniej niż popularny Ph. Scandens.

Ponieważ ma znacznie mniej skłonności do wydawania bardzo długich pędów, można go stosować jako roślinę zwisającą. Rozmnaża się go i uprawia podobnie jak filodendron serco­listny, jest jednak bardziej wrażliwy na zasuszenie i zalanie. Szybko traci wówczas liście, które uprzednio żółkną. Wymaga też obfitego nawożenia.

Philodendron squamiferum. Pnącze o liściach w zarysie wydłużonych, 5-klapowych, płytko lub głęboko powcinanych, zielonych i czerwono unerwio­nych. Pędy, ogonki liściowe i pędy kwiatostanowe pokryte są dłoniasto rozgałę­zionymi czerwonymi łuskami. Stosunkowo łatwo zakwita, ale wymaga do tego wysokiej temperatury.

Philodendron surinamense – filodendron sulihamski. Ma podobne liście do Ph. oxycardium, lecz różni się od niego niebieskawozielonym unerwieniem. Wyma­gania ma podobne.

Philodendron verrucosum – filodendron brodawkowaty. Nazwa od pokrytych brodawkami 50-cio centymetrowej długości ogonków liściowych. Liście aksamitne, sercowate, średniej wielkości, od góry oliwkowozielone, ze szmaragdowo­zielonym obrzeżeniem, od spodu czerwonobrązowe.

 


Na obrazkach są najczęściej gatunki. W kwiaciarniach czasami można dostać interesujące odmiany poszczególnych gatunków.

Występowanie

Zwrotnikowo-równikowa strefa obu Ameryk.

Stanowisko

W naszym klimacie najlepiej rosną w pomieszcze­niach o wystawie wschodniej i zachodniej. Uprawiany w pokojach północnych z braku wystarczającej ilości światła będzie się charakteryzował bardzo długimi międzywęźlami i znacznie mniejszymi liśćmi. W pomieszczeniach bardzo słonecz­nych powinien być umieszczony 2-3 metry za firanką, zwłaszcza w lecie. Zresztą tylko w tym czasie może wystąpić niekorzystne działanie bezpośredniego słońca. Liście wtedy stają się matowe, szaro­zielone i często o nierównej powierzchni. Optymalna dla niego temperatura to 20 – 25 0C latem i około 18 0C zimą. Zimą też staramy się zapewnić mu jak najwidniejsze stanowisko. Jeśli tak się nie dzieje zimowe przyrosty mają cieńsze pędy i dłuższe odcinki między liśćmi(międzywęźla), a także same liście są mniejsze.

Mimo, że w miarę dobrze znosi nasze warunki mieszkaniowe starajmy się zapewnić mu wilgotne powietrze przy czynnych kaloryferach lub postawmy go w miejscu o niższej temperaturze. Roślina nie będzie tak intensywnie transpirować i wyraźnie zwolni wzrost przez co zimowe przyrosty nie będą się zbytnio różnić wyglądem od tych letnich.

Wymagania

Filodendron jest szybko rosnącą rośliną zatem korzenie przez rok praktycznie całkowicie przerosną bryłę ziemi i trzeba go co rocznie przesadzać zawsze jednak dajemy doniczkę tylko o numer większą, bo filodendrony rosną najlepiej gdy mają ciasno w doniczce . Ważny i niezbędny jest dobry, drenaż na dnie doniczki i dobrze jak doniczki są ażurowe, mają otwory nie tylko na dnie ale i po bokach.

Podłoże dla filodendrona musi być zasobne i bardzo porowate. Ta porowatość podłoża zapewnia natychmiastowe odprowadzenie każdego nadmiaru wody przez co w jej miejsce wnika powietrze, które jest niezwykle istotne dla korzeni tych roślin. Mając zatem ziemię kupną dodajemy do niej przynajmniej 1/3 jej objętości drobno zmielonej kory, wermikulitu, perlitu, grysu kamiennego, a nawet drobno pokruszonego styropianu. Jeśli komuś zależy na naprawdę pokazowej roślinie to powinien kupić w sklepach ogrodniczych suszony lub granulowany obornik. Na doniczkę o średnicy 20 cm dajemy solidną męską garść lub dwie damskie. Wszystko to razem dokładnie mieszamy. Taka mieszanka może być podłożem dla znacznej części roślin ozdobnych z liści. Pamiętajmy by podporę z wcześniej namoczonym mchem posadzić równocześnie z rośliną. Przy przesadzaniu można przyciąć pędy. Wprawdzie ta roślina nie wykazuje zbytniej chęci do krzewienia się, ale zawsze jest szansa. Ważniejszym jednak jest zadanie utrzymanie jej w wielkości na jaką możemy sobie pozwolić. Roślinę nowo przesadzoną nie nawozimy przez około 5-6 tygodni a jeśli daliśmy obornik to przez 2 miesiące. W tym czasie wyczerpią się składniki dodane do podłoża. Przystępując do nawożenia dajemy nawóz o zrównoważonym składzie i w dawce o połowę mniejszej jak zalecana na opakowaniu. Nawozimy raz w tygodniu.

Roślina woli podłoże o odczynie wyraźnie kwaśnym(pH 4,5-5,5) dlatego staramy się podlewać wodą odwapnioną i o temperaturze pokojowej lub letnią. Latem utrzymujemy podłoże stale lekko wilgotne zimą pozwalamy przeschnąć warstwie gleby na około 1/3 głębokości doniczki. W każdym czasie zarówno na zalanie jak i na przesuszenie roślina zareaguje zrzucaniem dolnych liści.

Jeśli uprawiamy filodendrona rozpiętego na ścianie ze względu na trudność „odpinania” tych roślin od podpór rzadko możliwe jest opryskiwanie ich w wannie lub na balkonie. W takim wypadku staramy się przecierać liści wilgotną szmatką zamoczoną w wodzie z mlekiem. Taka mikstura ma dwie zalety chroni przed chorobami, bo mleko tworzy cieniutką niewidoczna dla oka warstewkę, która stanowi dodatkową ochronę, ale także lekko nabłyszcza liście.

Rozmnażanie

Filodendrona da się rozmnażać z nasion, ale w tym celu musimy się zabawić w pszczółkę i pyłkiem z kwiatów żeńskich zapylić kwiaty męskie(kwiaty żeńskie są zawsze na dole kolby). Oczywiście jeśli nasz filodendron zakwitnie. Wysiewamy bezpośrednio po dojrzeniu nasion w bardzo przepuszczalne podłoże zapewniając nasionom wilgoć w podłożu i temperaturę ziemi wyższą jak temperatura powietrza. Zresztą wyższa temperatura ziemi niż powietrza wyraźnie skraca okres przyjęcia się sadzonek.

Na sadzonki wykorzystujemy zarówno wierzchołki pędów, z jednym lub dwoma dobrze wykształconymi liśćmi jak również odcinki pędów z jednym węzłem, z li­ściem lub bez. Na zdjęciu jest wprawdzie epipremium, ale tak samo tniemy filodendona. Takie sadzonki sadzi się wprost do odpowiedniej wielkości doni­czek. Sadzonki nieulistnione układa się w podłożu ukosem, kierując widoczne oczko do góry. Wszy­stkim sadzonkom należy zapewnić temperaturę 20-25°C oraz dużą wilgotność podłoża i powietrza. Ukorzeniać można przez cały rok z wyjątkiem zimy. Sadzonki rosną sto­sunkowo szybko i po pół roku powinny osiągnąć około 30 cm. Aby pędy lepiej rozgałęziały się, należy przygiąć je do dołu (ustawienie pionowe nie sprzyja rozgałęzieniu) i uszcz­knąć wierzchołki. Na skale amatorską filodendrona scandens można rozmnażać przez sadzonki wierzchołkowe zanurzone w wodzie.

Nie­które gatunki o liściach powcinanych lub klapowanych wytwarzają na sadzon­kach jednowęzłowych pierwsze liście całobrzegie, zupełnie niepodobne do starych liści. Natomiast z sadzonek wierzchołkowych otrzymujemy rośliny z właściwymi dla gatunku liśćmi.

Jeśli ukorzenialiśmy stosunkowo późno to powinniśmy takim sadzonkom zapewnić w okresie zimowym miejsce widne i raczej chłodne. Wówczas roślina zwolni wzrost i nie będzie tworzyła cienkich pędów już u podstawy, bo później wiosną i latem pędy będą grubsze, ale zawsze będzie istniało to wąskie gardło utrudniające przepływ składników.

Choroby i szkodniki

Przez choroby atakowany jest sporadycznie. Natomiast możemy się spotkać z wszystkimi szkodnikami rezydującymi na roślinach domowych.

 

Przypisy


Wykorzystano zdjęcia z następujących stron:

Elegans – http://www.mob-zabrze.pl/flora/philodendron.html

Posted in Uncategorized | Otagowane: , , | 31 Komentarzy »